Aaliyah maken...
Itamar Sanders 23 jaar
Melissa Helberg 20 jaar
Wat heeft je ertoe aangezet aliyha te maken?
Itamar:
Ik kom uit een orthodox gezin en heb op het cheider gezeten. Na de middelbare school ben ik naar een jaar naar yeshiva gegaan in Israel. Deze yeshiva bevind zich in een mooie en naast bekende moshav (shoresh). Een moshav is een coöperatieve landbouwnederzetting.
Deze periode was mijn eerste echte aanraking met Israel. In de yeshiva volgde ik joodse lessen maar deed ik ook mee aan dagtrips en we gingen weekenden weg. Op deze manier heb ik erg veel van Israel gezien en kreeg ik een goede indruk van wat Israel voor mij betekent. Ik heb altijd al geweten dat ik niet in Nederland zou willen blijven wonen. Wel heb ik altijd over Israel gezegd dat het meer zie als vakantieland dan als woonland.
Na mijn yeshivajaar ben ik het Cios, een vierjarige sportopleiding, gaan doen. Tijdens mijn studietijd ben ik vaak mee geweest met evenementen van ECJS (European Center for Jewish Students). Deze organisatie organiseert evenementen voor joodse studenten meerdere keren in het jaar. Op een van deze evenementen onmoette ik mijn huidige vrouw. Na een tijdje zagen wij elkaar weer en groeide onze vriendschap uit tot een relatie. Sinds kort zijn we (uiteraard) in Israel getrouwd. Toen stond ik voor een keuze. Amsterdam achter me laten en inruilen voor Tel Aviv of Tel Aviv inruilen voor Amsterdam. Ik ben mijn twee liefdes achterna gegaan: mijn vrouw en Israel.
Melissa:
Ik dacht er altijd al over na om aliyha te maken maar vond dat ik eerst moest wachten tot ik een jaar in Israel was geweest zodat ik een betere keus zou kunnen maken. Vorig jaar ben ik naar israel gegaan en een kibbutz ulpan gestart. Rond die tijd besloten vriendinnen van mij aliyha te maken. Toen ben ik er ook weer over gaan denken. Wat moest ik in Israel doen? Studeren? Het leger in? Ik heb er verder over nagedacht tijdens mijn vrijwilligerswerk bij Magen David Adom.
Wanneer ging je voor de eerste keer naar Israel toe, en waarom wilde je steeds weer terug?
Itamar:
Ik kan mij niet meer herinneren wanneer mijn eerste keer in Israel was. Ik was te jong om dat te herinneren. De drang om telkens steeds weer terug naar Israel te gaan kwam pas nadat ik yeshiva ben geweest. Familie en vrienden opzoeken, de Kotel (Klaagmuur) groter assortiment aan kosher eten, naar plaatsen gaan waar ik nog niet ben geweest etc.
Melissa
De eerste keer dat ik me nog kan herinneren was in 2004 om mijn tante en oom op te zoeken die tien jaar eerder aliyha hebben gemaakt. Hierna ben ik vaak naar Israel geweest, waaronder met de Israelreis van Haboniem. Ik heb geen idee waarom ik steeds terug wil. Ik voel me daar thuis. Ook omdat de meeste mensen die daar wonen joods zijn. Dat schept indirect toch een band.
Je woont nu in Nederland, zit je er aan te denken om nog een keer aliyah te maken?
Melissa:
Ja, ik denk er nog heel vaak over na. Alleen ben ik nu aan de opleiding fysiotherapie begonnen in Amsterdam die mij heel erg bevalt. Ik ben naar Amsterdam verhuisd en ik heb het hier nu naar mijn zin. Ik zit er over na te denken om mijn laatste stage in israel te doen. Alleen raden ze aan om die te doen bij een praktijk waar je graag zou willen blijven werken, terwijl ik verder wil studeren en ik weet niet of het voor mij een mogelijkheid is in Israel te blijven.
Voelde je je meteen een ander mens, kwam dat later of helemaal niet?
Itamar:
Toen ik aliya maakte voelde het alsof ik thuiskwam, na een hele lange vakantie.
Ik voelde dat er een nieuw leven ging beginnen. Als ik door de straten van Amsterdam loop, voel ik mij niet thuis. Hier in Israel komt het jodendom veel meer tot zijn expressie. Ik kan zijn wie ik ben en wie ik wil zijn als jood. Niemand die mij nakijkt of dingen naar me roept op straat. Daarnaast heb je ook niet de “sociale controle” die je hebt in een kleine gemeente. Hier val je in het niet tussen alle andere mede-joden wat mij een gevoel van één geeft.
Je woont nu een aantal maanden in Israel, hoe bevalt het?
Itamar:
Ik woon nu ruim 3 maanden in Israel en het bevalt heel goed. Ik woon in Hadar Yosef, een wijk in het noorden van Tel Aviv. Het leven als jood is een stuk makkelijker en leuker. Nu pesach weer voor de deur staat, alle voorbereidingen, hoe het hele land er mee bezig is. Alles leeft hier veel meer dan in Nederland. Daarom voel ik mij hier ook meer thuis. Daar staat tegenover dat de Israelische mentaliteit hard en direct is. Het is wel wennen, maat toch prefereer ik het boven de Nederlandse. De mensen hier zijn heel warm. Je bent overal welkom. Eten staat altijd centraal en brengt mensen bij elkaar.
Wat zijn voor jou de grootste verschillen tussen het wonen in Nederland en het wonen in Israel?
Melissa:
Ik denk de sfeer en de mentaliteit daar die lang niet altijd even goed is maar iets trekt mij daar aan. De gastvrijheid. Alles gebeurt wanneer het gebeurt en er wordt niet of amper vooruit gepland. Misschien is dat ook omdat ik toch wel een beetje in de vakantie sfeer heb geleefd daar ondanks de 2 maanden MDA die ik heb gedaan. Natuurlijk de zon en het mooie weer. En het feit dat je met Pesach niet hoeft uit te leggen waarom je matses eet.
Als je hoort dat iemand aliyha wilt gaan maken, wat voor advies zou je diegene geven?
Melissa:
Hangt er vanaf wat die persoon wil bereiken en of dit te bereiken is in Israel. En of die gene ooit in israel is geweest. Ik denk dat ik uiteindelijk wel zou zeggen: doen! Probeer daar wel verder te gaan in je leven met bijvoorbeeld een studie, een baan of vrijwilligerswerk. Het leven is daar best moeilijk.
Itamar:
Een veel gemaakte fout is om naar de Israëlische ambassade te gaan voor hulp.
Neem contact op met de Jewish Agency. Zij zijn diegene die je kunnen helpen.
En ben je niet zeker of je aliya wilt maken? Ga het eerst een paar maanden proberen.
Als mensen advies nodig hebben bij het maken van aliya of informatie over het proces, sta ik open om te helpen.